پسا مدرنیسم در زبان

پسا مدرنیسم در زبان به کاربرد پنداره های های پسا مدرن در حوزه زبانشناسی اشاره دارد. نقش پست مدرنیسم در زبان بر روی معانی ضمنی واژه ها و ساختارهای قدرت به عنوان بخشی از روش کاربرد واژگان می باشد_ از کاربرد واژه ی انسان"Man " با حرف بزرگ "M " که حاکی از مجموعه انسانهاست گرفته تا تقلیل این معنی به واژه ی "he" برای اشاره به فردی که جنسیت مردانه اما ناشناس دارد برای گوینده. به هر ترتیب, این صرفا مشخص ترین نمونه از رابطه ی متغیر میان گفتمان و شیوه ی بیان است که پسا مدرنیسم ارائه می دهد.
مفهوم مهمی که در دیدگاه پسا مدرنیسم نسبت به زبان وجود دارد, پنداره «بازی» (play) متن است . در زمینه پسا مدرنیسم , بازی به معنای تغییر در چهارچوبی ست که پنداره را به یکدیگر مرتبط می کند و در نتیجه ی این امر, استعاره از یک زمینه به زمینه دیگر یا از یک چهارچوب ارجاعی به چهارچوب ارجاعی دیگر به گردش در می آید. از آنجایی که در تفکر پسا مدرنیستی، «متن» ، مجموعه ای از «علائم» محسوب می شود که معنایش را از خواننده و نه از نویسنده وام می گیرد، این بازی وسیله ای می شود تا از این طریق خواننده متن را ایجاد و تفسیر کند و همچنین نویسنده در ذهن خواننده حضور یابد. بنابراین, بازی, به گونه ای واژگان را قرار می دهد که با تمسخر انگاشته ها و شیوه ی آنها یا با گمراهی هایی که توسط نویسنده به عمد انجام می شود از اقتدار کلمات کاسته شود. رولان بارت پیرامون این مفهوم بحث کرده است و بر آن نام «مرگ مؤلف » را می گذارد؛ یعنی همان چیزی که به آزادی خواننده می انجامد. بنا بر تشخیص او, برای بازگشایی معنی در متن, هیچ اقتدار قطعی ای وجود ندارد همانگونه که هیچ معنای قطعی متصل به نشانه وجود ندارد. آنچه که به یک متن معنا می بخشد آزادی خواننده است و نه نیت نویسنده ی آن . بارت با این گفته اش که " زبان است که سخن می گوید و نه مؤلف " نام خود را بر سر زبانها انداخت.